احساس کردم  متولد شدم

دومین روز قد برافراشتم

پندارم که بزرگ شدم

سومین روز در زهدانی از سنگ بودم

به خیالم که مسکنی است گرم

روز بعد به هزار زحمت زاده شدم

دیواری عظیم در برابرم بود

پنجمین روز بالا رفتم

دیوار سر در آسمان داشت

ششمین روز آسمان را لمس کردم

گویی به اتمام رسیده باشد

و امروز ...

امروز دریا نا آرام است

موسیقی باد. سیگار. مگس ها و من .

و مرغابی های سیاه و سفید.

بر روی تخت چوبی شکسته ای رو به دریا دراز کشیده ام لخت . و جای سگ سیاهی را خالی احساس می کنم .

آرامشی عجیب دهلیز های کوچک و دالان های قلبم را فراگرفته است. رحم نیز به کرایه ی همان آرامش است.و سرما از رگهایم که روزی خونی گرم از آن جریان داشت برقلبم رخنه میکند ومغزم .

نمی دانم شاید هم روزنه هایی همه ی سردی های جهان را در من فرو می کشد.

عظیم باید باشد  روزنه ها را می گویم .

دریا نا آرام است

مرغابی های سیاه وسفید نا آرامند

سگ سیاه من اگر میبود نا آرام بود

زیرا...

درست همان جا  همان جا که دریا نا آرام است

تنها یک قطره اشک از جسم بیجانش سر خورد و به دریا پیوست.

                                                                                                        تقدیم به روح افسر

: بشود که چنان پیش آید

که چنان که من آرزومندم

باشد که در این خانه فرمانبرداری بر نافرمانی چیره شود

آشتی بر ستیز و ناسازگاری پیروز گردد

داد و دهش بر بیداد برتری یابد

فروتنی گسترش گیرد

گفتار راست بر گفتار ناراست چیرگی کند.

"با تبریک جشن فروردینگان"

که به کابوسی برخیزی

سلامش میگویی چند و خود را به مرگ بادش میسپاری

با درفشی که توراست 

 وی را  دو صدچندان

هیچگاه بر کوس ها نخواهند کوفت

نفیر مرگ را بر شاخ ها نخواهند دمید

و درفش ها خونینوش نخواهد شد

تا تلخ کامی این کابوس

پاداش خواب شیرینت باشد

نفرین لبت پشت دلت ...

عوامل اجرائی این کار :

نویسنده و کارگردان: رضا بهشتی

بازیگران: سولماز ندایی ـ رضا بهشتی ـ احمد نورآذر

مدیر هنری: رضا عیسی پور

موسیقی: جاوید صادقی اشرافی ـ هادی معترض ـ عزیز معترض

طراح پوستر و بروشور: کامبیز بهرامی

این نمایش در ۱۷ اسفند ماه در تالار بیضائ اردبیلی  درساعت پنج عصر به روی صحنه رفت و با استقبال هنرمندان وهنر دوستان مواجه شد. این کار توانست جایزه دوم بازیگری زن (سولماز ندایی) و همچنین جایزه دوم بازیگری مرد ـ جایزه دوم نویسندگی و جایزه دوم کارگردانی را برای رضا بهشتی به ارمغان آورد. آروزوی توفیق روزافزون برای این گروه وهنرمندانش داریم .

دلهای زمانه را می شست.

حالا دیگر من زخم گسی بودم 

که گلوی روزگار می سوزاندم.

اما هنوز لحظه هایی هست 

که به تعداد هر نفس

کودکی را تمنایم که به آفتاب گرم مرداد دلخوش است.

آه....

حالا دیگر

 پوست تاول زده در سطح ساییده گنگِ روزگارم.

بارانِ آتش باریده بر تار و پودم

شاهرگ بگشوده انسان در  تاریخ است.

آه.....آه......

 نوازش رج خورده قندیل منجمد زمان در میان موهایم چه تلخ است!!!

من صورتی در آوارِ سهمگینِ  فریاد...

 تابیده  در  باریکه نور   در هر روزن    

 حال خوش هر مجنونِ دل زده از لیلیم.

من زخم زبان مرگم ...میسوزم از چاره 

                                    برای کوه درد...

                                                                                                بهمن ۸۷

                                                                                                    پایان

دنيايي كه انجمن حمايت از حيوانات دارد

اما انسان پا برهنه و عريان ميدود

براي دنيايي كه زيست شناسان رمانتيكش

سوگوار انقراض نسل دايناسورند

بگذار گريه كنم براي انساني كه راه كوره هاي

مريخ را شناخته است اما هنوز!

كوچه هاي دلش را نمي شناسد

                                                             شعر از : رویا...... دلشکسته ....... تنها  

  البته بدون اجازه ی خودش و یا خودشان.

« سیاهی آمد ُ گفت :

بامن میای

یا

باهات بیام؟ » 

 این چنین نوشته بود

بر تکه کاغذ خیسِ از خون.

چرک نویس پیشانی نوشت کسی که در سرازیری گذری تاریک

در اندیشه ی مهتابی

خودرا به هر سو میکوفت

 آیا کسی هست

تا مرثیه ی چشم های سرخ مرا گریه کند

برای داشته های کهنه مان  سکوت!

آنگاه که فریادی زاده میشود  سکوت!

و همانند دود سرد و گرم سیگار در من گم میشود.

آری گم میشود سکوت

در میان سیل بی شرم فریاد ها

در عضو تیز دشنه ها و دروغ ها

در بغض شبانه ی تو

و در تصویر نحیف من 

آنگاه که از درون آینه ی خاک گرفته برمن می نگرد.

آتش تشنگی سنگ فرش معبری تاریک!

سیرابش میکند باریک نهر جاری خون 

 سکوت !!!

بی حضور من 

برای هیچ هنجره ی بغض آلودی

دلچسب نخواهد بود سکوت. 

:دوشنبه های کاذب!!!

قالب تهی میکند وبه دروغ میخندد

لبهای خود را به ظرافت خاصی تکان میدهدوبه دروغ میخندد!

:گیسوان دختران کویر در باد....

از دیروز منتظرم زنگ بزنی. کجایی پسر؟

 (نوشته هایم را  زیر و رو میکند)

:کویر

کویر مکانی مناسب برای انسان و نیاز....

کیف بزرگ زردش را روی پالتو من می گذارد.

:صورتشان کویری دیگر است

وگویی پاهاشان

 با خارها الفتی دیرینه دارد...

صداهادیگه مفهومی نداره!!!

:خیلی وقته تلفن زنگ نخورده؟!

حتما باید بریم.

هنوز که گیجی؟

پاشو دیگه هوا سرد نیس!!!

 بلند میشوم وپالتو ام را بر میدارم کیفش سر خورده روی زمین می افتد.

احساس میکنم که نگاهم میکند.اهمیت نمی دهم و میزنم بیرون!

 ....

دیروز زنده

امروز مرده

و فردا زنده خواهم بود

در میدان شهر

وعده دیدار ما در کدامین روز خواهد بود

روزِ بود یا روزِ نبود

در کنار فواره خشکیده در میدان شهر.

پدر میگفت:

بغض چندین ساله را

قطره اشکی باید

قطره اشکی شاید

وعده دیدار ما در کدامین روز خواهد بود

روزِ بود یا روزِ نبود

قطره اشکی باید

در میدان شهر.